Jongensdroom in vervulling met IPS-traject

Elk jaar worden ongeveer 1 miljoen fietsen afgedankt en als afval achtergelaten. Zelfs als veel onderdelen, zoals het frame, nog prima in orde zijn. In de fietsenfabriek Roetz Fair Factory in Amsterdam krijgen oude fietsonderdelen dankzij het vakmanschap van de 57 fietsenmakers een tweede leven.

En ook de fietsenmakers krijgen kansen die ze elders niet zo snel krijgen. Want van deze 57 fietsenmakers heeft bijna iedereen wat extra begeleiding nodig om goed mee te kunnen werken. Dat maakt dat ze een kwetsbare positie hebben op de arbeidsmarkt. Maar bij Roetz is iedereen welkom en wordt er gekeken naar wat mensen wel kunnen. Eén van die fietsenmakers is Jearrel Lijnzaat (33). Als kleine jongen sleutelde Jearrel al graag aan zijn fietsje. Logisch dus dat hij zich nu als een vis in het water voelt als fietsenmaker, maar zo eenvoudig was zijn weg naar werk echter niet. Het is uiteindelijk dankzij een IPS-traject (Individuele Plaatsing en Steun) dat hij zich kan ontwikkelen tot de professionele fietsenmaker die hij nu is.

Want de jongen die graag aan zijn fiets sleutelde, kiest na zijn middelbare school in eerste instantie voor een opleiding tot boekhouder. En dat wordt geen succes. Misschien omdat daar geen extra ondersteuning is voor zijn autisme zoals op zijn vmbo-opleiding het geval was. Jearrel: 'Ik begon al verkeerd aan die opleiding. Ik deed eerst een andere studie en toen ik overstapte, liep ik gelijk achter. Dat was voor mij achteraf gewoon veel te veel. Uiteindelijk ben ik in het laatste jaar gestopt.' Doordat zijn studie niet lukt, raakt Jearrel in een neerwaartse spiraal en verergert de depressie waar hij al sinds zijn tiende last van heeft.

Jearrel: 'Ik was ongeveer 10 jaar oud toen mijn ouders uit elkaar gingen. Het was geen leuke scheiding en doordat ik autistisch ben, kon ik daar niet goed over praten. Ik kropte al mijn emoties op. Ik vond het moeilijk om contact te maken met mensen en voelde me ongehoord.' Jearrel stopt met zijn opleiding en gaat op zichzelf wonen. 'Ik deed de hele dag helemaal niets, alleen maar tv kijken en gamen. Ik zat heel erg met mezelf in de knoop en de stress van een eigen huishouden maakte het niet makkelijker. Ik ben in die tijd wel gestart met therapie, maar dat liep stroef en ik dacht: therapie werkt niet bij mij. Dit is wie ik ben, hier moet ik het mee doen. Ik had niet door dat ik depressief was en dacht dat het altijd zo zou blijven.'

Rond zijn 27e gaat het zo slecht met Jearrel dat zijn jongere zusje Roxanne ingrijpt. Jearrel: 'Mijn zus nam me mee naar de huisarts en zei: ‘Er moet iets gebeuren, want ik ben bang dat hij er anders morgen niet meer is. Hij heeft hulp nodig.’

In therapie voor depressie

Jearrel wordt doorverwezen naar de ggz en hier krijgt hij de hulp die hij nodig heeft. Jearrel: 'Het was veel praten en nadenken. Het waren een soort zelfreflectiesessies. En heel raar, maar ik had altijd het gevoel: het gaat wel slecht met mij, maar er zijn anderen waar het slechter mee gaat. Dus wat loop ik te zeuren. En het mooiste wat die psycholoog heeft gezegd was maar als het impactvol is voor jou, dan is het toch gewoon impactvol? Toen klonk het ineens zo simpel.' 

Deze keer slaat de therapie wel aan en Jearrel heeft zin om aan de slag te gaan. 'Ik had achter alles een punt gezet en was klaar met alleen maar opgesloten zijn in mijn eigen wereldje. Ik wilde werken en naar de buitenwereld reiken.' Jearrel geeft dit aan bij zijn psycholoog en hij komt in aanmerking voor een traject Individuele Plaatsing en Steun (IPS).

Het verhaal van Jearrel  is in zijn geheel te lezen op de website Sterk door werk.