‘Ik vind dat iedereen een kans verdient, ook als je bent vastgelopen’

Developer Gavin (32) was door zijn psychische problemen al acht jaar uit het reguliere werkleven, maar wilde dolgraag weer een ‘echte’ baan. Werkgever Job van de Velde, eigenaar van IT-bedrijf Ampati in Bergen op Zoom, besloot hem een kans te geven, omdat hij genoeg zekerheid voelde door het ingezette IPS-traject en de ondersteuning van IPS-trajectbegeleider Kim Franken vanuit GGZ WNB.

Net toen Job van de Velde in goed overleg afscheid had genomen van zijn compagnon en wilde gaan bouwen aan een nieuw team voor Ampati, werd hij benaderd door een recruiter. ‘Of ik een baan had voor een IT’er die wilde re-integreren. Die vraag vond ik lastig. Ik kon wel een goede programmeur gebruiken, maar ik had geen ruimte en geen financiële middelen om iemand uitgebreid te begeleiden. Ik zat namelijk al met een andere werknemer die langdurig ziek was, maar die ik wel gewoon moest betalen,’ blikt Van de Velde terug. ‘Omdat de betrokken IPS-trajectbegeleider Kim mij verzekerde dat er een positieve uitgangspositie was, omdat kandidaat Gavin werkritme aan het opbouwen was en omdat de gemeente de eerste drie maanden betaalde, durfde ik het aan.’

Wat voor Van de Velde verder meetelde, is de zekerheid die hij vanuit het IPS-traject kreeg. De wekelijkse begeleiding van Gavin door Kim, Gavins behoud van uitkering voor drie maanden en de aantrekkelijke verzekering die hij als werkgever speciaal voor Gavin kon afsluiten, gaven een zetje om hem een kans te geven. ‘Anders is het risico echt te groot. Gavin had al acht jaar geen vakkennis opgedaan. Dat is in de programmeerwereld, waarin ontwikkelingen razendsnel gaan, echt een lange tijd. En bovendien weet je als werkgever natuurlijk niet hoe iemands medische situatie zich ontwikkelt.’

Al was er van de psychische kwetsbaarheid waar IPS-trajectbegeleider Kim over had verteld, weinig te merken in het begin, vertelt Van de Velde. Toen hij Gavin ontmoette, zag hij een werknemer als alle anderen. ‘Veel programmeurs zijn sociaal niet heel behendig of praten niet veel,’ lacht hij. ‘En Gavin al helemaal niet. Wat me wel gelijk opviel, is dat hij heel graag wilde beginnen en supergemotiveerd was. Daar begint het uiteindelijk mee. Natuurlijk hebben we het gehad over zijn situatie, maar ik wilde bewust niet te veel medische achtergrond weten. Dat stukje laat ik aan de IPS-trajectbegeleider over.’

Gavin heeft zich vanaf de eerste dag gestort op de tool die hij moest bouwen voor een grote klant van Ampati. Hij leerde de programmeertaal, spijkerde zijn kennis in rap tempo bij en kwam aardig op niveau. ‘Ik zie hem nu als een “normale” werknemer. Iemand die fijn samenwerkt met collega’s. Soms zou ik hem meer gunnen in het leven, ook naast het werk een sociaal leven, maar dat is aan hem.’ 

Wel let Van de Velde er extra goed op dat hij het standaardwerkoverleg met Gavin niet overslaat. ‘Daar ben ik bij anderen misschien wat makkelijker in, maar bij hem wil ik graag een lijntje houden. En hij weet: bij mij staat de deur altijd open. Naar een ander luisteren en een ander helpen, vind ik belangrijk. Dat past bij de manier waarop ik in het leven sta, als christen. Naar elkaar omzien vind ik in mijn bedrijf net zo belangrijk als winst maken. Misschien nog wel belangrijker.’

Nu, na een halfjaar bij Ampati, is Gavin volledig ingewerkt en een belangrijk lid van het team van zeven mensen, waarin het steeds wat soepeler loopt. ‘Pas kwam ik terug van een lunchwandeling en toen hoorde ik vanuit de gang dat Gavin met de andere jongens aan het ouwehoeren was, gewoon kletsen zoals collega’s doen. Toen kon ik een grijns niet onderdrukken.’

Tegen andere werkgevers zou hij willen zeggen: geef mensen met een psychische kwetsbaarheid een kans. ‘Ze hebben misschien een andere uitgangspositie, maar dat wil niet zeggen dat ze van mindere waarde zijn. Toen Gavin nog in het ontwikkeltraject zat, werkte hij ver onder zijn niveau. Dat is niet echt inspirerend. Ik heb hem zo zien groeien, daar krijg ik zelf ook energie van. Ja, ik ben heel blij dat ik de sprong in het diepe heb genomen. Ik zou hem niet meer willen missen.’