‘Werk is zó belangrijk voor mensen met een psychische kwetsbaarheid’

Hoe plaats je iemand bij een reguliere werkgever via een IPS-traject? Wanneer is iemand ‘werkfit’ genoeg om weer aan de slag te kunnen? We vragen het IPS-trajectbegeleider Kim Franken van GGZ WNB. Ook aan tafel: developer Gavin (32), die na een lang traject weer volledig aan het werk is.

De 32-jarige Gavin en IPS-trajectbegeleider Kim vertellen hun ervaring met IPS (Individuele Plaatsing en Steun) graag om anderen te inspireren. Want, zo zegt Kim, werk is zó belangrijk, ook voor mensen met een psychische kwetsbaarheid. Ze zeggen niet voor niets altijd “arbeid als medicijn”. Voor Gavin betekent werk vrijheid en een basis in de week: ‘Het werk geeft me ritme. Bovendien geeft het financiële vrijheid. Ik kan weer een beetje sparen, hoef niet ieder dubbeltje om te draaien en kan als ik wil zomaar een weekendje weg.’ 

Gavin heeft jarenlang last gehad van heftige depressies, waardoor hij niet meer kon werken. Toen het ook thuis niet goed ging, is hij verhuisd naar een begeleide woonvorm. ‘Daar kreeg ik hulp van een team waar Kim ook deel van uitmaakte. Toen het weer iets beter met me ging heb ik aangegeven dat ik eindelijk weer zou willen werken.’ Kim zag dat meteen wel zitten. ‘Hij zat toen nog fulltime thuis, maar ik zag in Gavin vooral een slimme jongen die ver kan komen.’ 

‘Om Gavin op een passende manier weer in het werkend leven te krijgen, zijn we begonnen met een ontwikkeltraject bij WVS, een werkbedrijf dat ervoor openstaat dat men in kleine stappen kan groeien. Daar had Gavin vrij eenvoudig werk, echt productiewerk zoals schroefjes aandraaien. Toch hebben we daarvoor gekozen, omdat het voor Gavin vooral belangrijk was om weer “werkfit” te worden. Op tijd de deur uitgaan, aanwezig zijn op vaste tijden, uren opbouwen, omgaan met een leidinggevende, samenwerken met collega’s – dat soort dingen.’

‘De eerste tijd daar bij de WVS was best zwaar,’ blikt Gavin terug. ‘Ik ben begonnen met een paar uurtjes per week, maar na het werk was ik vaak zo moe dat ik geen energie had om iets anders te doen dan uitrusten. Gelukkig lukte het steeds beter om naast mijn werk ook nog wat anders te doen en mocht ik langzaam opbouwen. Zo kon ik steeds wat meer werken, wat ik heel graag wilde. Ik wilde per se van de uitkering af en mijn eigen geld verdienen.’ 

Kim ging ondertussen op zoek naar een werkplek in de ICT-branche, wat qua interesses en kwaliteiten beter bij Gavin past. ‘Het ICT-netwerk rond Bergen op Zoom dat ook openstaat om mensen met een psychische kwetsbaarheid en een gat van acht jaar op het cv een kans te geven is niet heel groot, maar ik ben gewoon gaan rondbellen. Ik was op zoek naar een werkgever die ervoor openstond om die kans te bieden. Gewoon een beginnetje. Via, via kwam ik in contact met Job van de Velde van Ampati, ook nog eens een IT-bedrijf, precies wat Gavin nodig had.’

Het bleek een goede match, al vond werkgever Van de Velde het wel spannend om iemand met een psychische kwetsbaarheid aan te nemen. ‘Ik heb al een iemand die langdurig ziek is in dienst, en zoveel financiële ruimte was er destijds nou ook weer niet,’ vertelt Van de Velde desgevraagd. Dankzij de ondersteuning vanuit het IPS-traject durfde Van de Velde aan Gavin een kans te geven. ‘De eerste drie maanden ging Gavin aan de slag met behoud van uitkering én er was de begeleiding van Kim. Het voelde als een sprong in het diepe, maar ik ben blij dat ik ‘m heb genomen.’ 

Gavin beet zich die eerste drie maanden vast in de nieuwe programmeertaal, die hij als developer bij Ampati moest beheersen om aan de slag te kunnen. Niet zonder resultaat, want na die tijd bood Van de Velde hem een contract aan. ‘Ik was daar heel blij mee. Dat ik mocht blijven én omdat ik van die rotuitkering af was.’ Kim: ‘Voor mensen met een psychische kwetsbaarheid is het heel fijn dat er een financieel vangnet in de vorm van een uitkering is. Tegelijkertijd brengen een uitkering, toeslagen en regels ook een hoop rompslomp met zich mee. Je moet alles invullen en verantwoorden als er iets verandert. Het kan gebeuren dat ze meteen stoppen met betalen, waardoor de cliënt een achterstand in huur of iets dergelijks kan oplopen. Dat is heel complex. Als het even kan, wil je iemand uit zo’n afhankelijke positie halen.’

Tot zijn opluchting is Gavin niet meer afhankelijk van een uitkering. Wel krijgt hij de komende jaren nog ondersteuning van zijn behandelteam en van Kim die de schakel vormt tussen dat team en zijn werk. Kim: ‘Een IPS-traject mag drie jaar duren. Vanuit daar kan ik Gavin blijven ondersteunen.’ Binnenkort stroomt Gavin door naar zelfstandig wonen, opnieuw een grote stap. Dan zal het extra fijn zijn dat Kim hem blijft begeleiden. ‘Ik blijf als vertrouwd gezicht betrokken en ben daarmee een constante factor die voor rust zorgt.’ Ondertussen kan Gavin zich blijven focussen op echt leuk werk met voldoende uitdaging. ‘Sinds ik mijn eigen geld verdien en bij Ampati aan de slag ben, voel ik me vrijer en normaler. Als het aan mij ligt, blijf ik hier nog heel lang werken.’