Een Divosa Congres met als thema Bouwen aan vertrouwen. ‘Had je daarvoor geen makkelijkere plek kunnen kiezen?’ vraagt oud-Divosa-voorzitter en commissaris van de koning René Paas zich hardop af. 'Helemaal in Groningen…', zegt hij met een knipoog. 'Dat is hier een gevaarlijke uitspraak.'

Het avondprogramma zou plaatsvinden op het dak van het Forum, met uitzicht over de stad. Maar door het weer verplaatst het gezelschap zich via de lange roltrappen naar een donkere zaal beneden. Juist tijdens die afdaling breekt buiten de lucht open.

Van woorden naar praktijk

Vertrouwen kun je niet opeisen, zo houdt de oud-voorzitter de zaal voor. Het kan ook geen doel op zich zijn; het is iets wat je moet krijgen. De aanwezige Divosa-leden weten als geen ander dat grote woorden als 'vertrouwen' pas betekenis krijgen als ze concreet worden in de praktijk. Begrijpt iemand de brief van de overheid wel? Voelt een burger zich écht gehoord?

De basis voor het sociaal domein

Dat horen begint onherroepelijk bij luisteren. En dat is exact wat Lilian Marijnissen en Henk Nijboer deden. Als kwartiermakers voor de sociaaljuridische hulp en de sociale agenda reisden zij het hele land door om te luisteren. Hun analyses en aanbevelingen leveren drie heldere, gemene delers op die de kern van de opgaven binnen het sociaal domein raken:

• Gemeenschapszin en trots: De diepgewortelde trots van mensen op hun eigen wijk of buurt.
• Het cruciale belang van preventie: Bijvoorbeeld van sociaaljuridische hulp. Dit betaalt zich altijd terug, benadrukt Lilian Marijnissen. 'Niet alleen in het voorkomen van persoonlijk leed, het is ook een maatschappelijke besparing. Tegen mensen die om een MKBA vragen, zeg ik: ga eens een ochtend bij een spreekuur zitten en je ziet het zelf!'
• De noodzaak van structureel geld: Nijboer pleit voor langdurige investeringen in plaats van kortlopende projecten. 'Hou op met projectfinanciering. Hou op met tijdelijke budgetjes die politiek scoren. Liever 10 miljoen structureel, dan 100 miljoen incidenteel.'
  Wat hebben we gedaan?

Met de stad op de achtergrond eindigt de avond met een blik op de toekomst. Want bouwen aan vertrouwen betekent uiteindelijk bouwen aan uitvoeringskracht. Zoals René Paas het samenvat:

'Een Gronings kind dat vandaag in groep 3 zit, zal mij later niet vragen naar bestuurlijke tafels of governance. Het zal vragen wat we hebben gedaan. Was het huis veilig, was er werk en werd talent gezien?'

Je leest hier alle verslagen van donderdag 18 juni

Met een krachtig betoog opende Roelien Kamminga, burgemeester van Groningen, het Divosa-congres 2026 in de bruisende Martinistad. In een volgepakte zaal vol gemeentelijke leidinggevenden in het sociaal domein deelde ze persoonlijke lessen over de noodzaak om excelsheets los te laten en weer van mens tot mens te gaan werken. Heb het lef om te handelen naar wat een inwoner écht nodig heeft, zo luidde haar vurige oproep aan de zaal.

De kracht van onze inwoners is de kracht van de stad

‘Vaak wordt er automatisch gekeken naar de burgemeester, de wethouders of de raadsleden als het gaat over het reilen en zeilen van een gemeente. Maar de realiteit is dat een stad of gemeente simpelweg de optelsom is van de kracht van haar inwoners.’ Roelien Kamminga gelooft dat het sociaal domein pas echt floreert wanneer we die kracht de ruimte geven.

Een Groningse inwoner verwoordde het onlangs treffend, vertelt Roelien Kamminga: 'Eindelijk trof ik iemand die me écht zag. Ik heb altijd moeten overleven. En nu ik gezien ben, kan ik weer léven.' Dankzij de gerichte aanpak van Kansrijk Groningen kan zij inmiddels weer vol vertrouwen vooruitkijken.

Van een kille inkoopbril naar een warm gesprek

Het roer moet om en in Groningen gebeurt dat al. Als een inwoner in het verleden een traplift nodig had, bekeken we dat steevast via een inkoopbril. We inspecteerden de muren en de technische mogelijkheden en bestelden de lift, of we gaven het advies dat het beter was om te verhuizen. Het systeem en de inkoopregels waren leidend. Nu doet Groningen het anders: we gaan in gesprek met de inwoner van mens tot mens. We vragen wat er écht nodig is om weer vooruit te kijken. Dit proces verloopt met vallen en opstaan, maar het lukt steeds beter om deze mensgerichte manier van denken de standaard te maken. Bouwen aan vertrouwen is hierbij het fundamentele uitgangspunt.

Zoveel meer dan cijfers en excelsheets

Juist in het sociaal domein is er zoveel meer dan harde data. Roelien Kamminga onderbouwt haar visie dat we moeten durven investeren in de menselijke beleving en de context van het individu, in plaats van blind af te gaan op de cijfers in onze excelsheets. De burgemeester deelde een indringende ervaring uit een vorige functie als directeur van de versterkingsopgave in Groningen. Aan keukentafels moest ze destijds tegen gedupeerden zeggen: 'Je huis is wel veilig'. Maar als iemand zich door onder andere slechte overheidscommunicatie diep onveilig voelt, dan heb je je daar als overheid toe te verhouden. Dan moet je die extra stap zetten. 'Eén kleine handeling kan een blijvend effect hebben in een mensenleven en in de generaties daarna.'

Lessen uit de frontlinie van het openbaar bestuur

Hetzelfde patroon zagen we bij de Toeslagenaffaire, waar ze destijds in de Tweede Kamer
woordvoerder voor mocht zijn. Daar werd pijnlijk duidelijk wat de impact is van handelingen die op papier volstrekt logisch lijken. Eén kleine, systeemgerichte handeling van de overheid kan een verwoestend en blijvend effect hebben op een mensenleven, en zelfs op de generaties daarna. ‘Jullie staan elke dag in de frontlinie om dit soort systeemfouten te tackelen. Gelukkig is die broodnodige eigenzinnigheid en creativiteit volop aanwezig in de zaal én in de dagelijkse praktijk van Groningen.’

Mensen in de bijstand of jeugdhulp die het net even niet meer zien zitten, willen simpelweg gehoord worden en meedoen’, vervolgt ze. De overheid is er om hen die helpende hand te bieden, niet om de rug toe te keren. Roelien Kamminga doet een oproep tot pure eigenzinnigheid: doe het gewoon! Het onlangs gesloten Groningse coalitieakkoord draagt niet voor niets 'Eigenzinnig' als een van haar ondertitels. Als gemeente kun en móét je het initiatief nemen om dat extraatje te doen voor je inwoners, zonder je constant te laten afleiden door beperkend landelijk beleid. De weg vooruit kost tijd, vraagt moed en eist een compleet andere manier van denken en doen. Maar het is de enige weg die leidt naar herstel van vertrouwen in een tijd van maatschappelijke polarisatie. De hartenkreet van Roelien Kamminga aan alle aanwezige leidinggevenden was dan ook glashelder: leer van elkaar, ga het gesprek aan, toon lef en wees vooral niet bang voor de
gevolgen. Doe het gewoon.

Met die boodschap nam Eva Rovers de congresdeelnemers mee in haar verhaal over democratie, vertrouwen en burgerparticipatie. Vertrouwen is volgens haar niet alleen belangrijk in het dagelijks leven, maar essentieel voor een goed functionerende democratie.

Een democratie kan alleen bestaan als inwoners het gevoel hebben dat zij ertoe doen en dat hun stem telt. Volgens Eva Rovers neemt dat gevoel af. ‘Mensen hebben steeds minder vertrouwen in politiek, overheid en democratische instituties. Niet omdat zij geen interesse hebben, maar omdat zij vaak het gevoel missen dat zij daadwerkelijk invloed hebben op besluiten.’

Het gevoel dat je iets kunt veranderen

Volgens Eva Rovers is de belangrijkste factor voor vertrouwen in bestuur niet leeftijd, opleiding of achtergrond. ‘Veel bepalender is of mensen het gevoel hebben dat zij invloed hebben op de keuzes die worden gemaakt.’
Wanneer inwoners ervaren dat zij iets kunnen veranderen in hun omgeving, groeit het vertrouwen. Wanneer dat gevoel ontbreekt, ontstaat afstand tot de politiek en de samenleving. Eva Rovers noemt dat ‘afnemende gevoel van invloed de kern van de verzwakking van democratieën.’

Wat burgerberaden mogelijk maken

Aan de hand van het verhaal van Gerard Duyckaerts liet Eva Rovers zien wat er gebeurt wanneer inwoners actief worden betrokken bij beleid. Gerard Duyckaerts, een gepensioneerde vrachtwagenchauffeur uit Duitstalig België, had destijds weinig vertrouwen in de politiek. Dat veranderde toen hij een uitnodiging ontving van het parlement om deel te nemen aan een burgerberaad over de toekomst van de zorg.

Samen met andere inwoners sprak Gerard Duyckaerts gedurende vijf weekenden met experts, ziekenhuizen en zorgmedewerkers. De groep formuleerde uiteindelijk zo'n twintig aanbevelingen, waarvan een groot deel daadwerkelijk door de politiek werd overgenomen. Voor Gerard Duyckaerts was dit een absoluut kantelpunt. Zoals Eva Rovers het samenvat: ‘Die ervaring zorgde ervoor dat zijn vertrouwen groeide. Hij ontdekte dat hij, samen met andere inwoners, echt kon bijdragen aan oplossingen voor maatschappelijke vraagstukken.’

Drie voorwaarden voor succes

Volgens Eva Rovers hebben succesvolle burgerberaden drie belangrijke kenmerken:

• Gewogen loting zorgt voor een representatieve groep inwoners.
• Dialoog in plaats van debat helpt mensen elkaar beter te begrijpen.
• Opvolging van de uitkomsten laat zien dat de inbreng van inwoners serieus wordt genomen.

Juist die laatste stap is volgens haar cruciaal. Mensen begrijpen dat niet alles kan worden uitgevoerd, maar willen wel zien dat er iets met hun aanbevelingen gebeurt.

Zet de leefwereld centraal

Eva Rovers pleit voor een andere verhouding tussen overheid en inwoners. Niet directief, maar coöperatief. Niet het systeem centraal, maar de leefwereld van mensen.

Ze verwees daarbij naar de bekende uitspraak: ‘System says no.’ Volgens Eva Rovers vraagt echte participatie om de bereidheid om niet alles vooraf dicht te regelen, maar erop te vertrouwen dat inwoners waardevolle inzichten en oplossingen aandragen.

Daarvoor is lef nodig. Lef om inwoners als gelijkwaardige partners te zien en samen te werken aan oplossingen voor maatschappelijke vraagstukken.

In het schemerdonker loopt Divosa-voorzitter Victor Everhardt over het podium richting een luie stoel. In zijn rechterhand draagt hij een overvolle gereedschapskist. Met een doffe klap zet hij de kist op de grond en neemt plaats. De trailer van ‘Klantreis’, de bekroonde film van regisseur Ton van Zantvoort, verschijnt op het grote scherm. De ruim zeshonderd aanwezigen in het Groningse Martini Plaza zijn muisstil.

‘Deze film is zo waanzinnig leerzaam’, zegt Victor Everhardt als de trailer is afgelopen en het podium weer verlicht is. ‘Het verhaal over hoe het inburgeringsproces is georganiseerd in Breda, is een verhaal dat wij allemaal zullen herkennen. Het gaat over hoe wij als overheid keihard werken om mensen in kwetsbare situaties te helpen. Met onze beste bedoelingen. En toch blijkt dat vaak niet genoeg.’

De Divosa-voorzitter  complimenteert de gemeente Breda met het getoonde lef om heel Nederland een kijkje in haar keuken te geven. ‘Je kwetsbaar opstellen is een sterke vorm van leiderschap. Het houdt ons een spiegel voor en biedt ons de kans om te reflecteren en te leren.’ Er klinkt luid applaus in de zaal.

Nichtje

Met een aangrijpende klantreis uit zijn eigen familie illustreert Victor Everhardt hoe pijnlijk de systeemwerkelijkheid kan zijn. Zijn nichtje moest na het faillissement van haar restaurant haar huis, waar ze samen met haar vriend en vier kinderen woonde, verkopen. Een spoedaanvraag voor een nieuwe woning waar ze met het hele gezin konden blijven wonen, werd op grond van het geldende woonbeleid afgekeurd. Hoewel jeugdzorg en het buurtteam een gedegen pleidooi hielden voor het gezin, werd hun onderbouwing terzijde geschoven.

Alle ambtenaren die bij de casus betrokken waren, handelden correct volgens de regels van hun eigen domein. Het resultaat: een gezin met vier kinderen dreigde uiteen te vallen en de moeder dreigde op straat te belanden. 

Met veel doorzettingskracht en hulp vanuit haar netwerk nam Victor Everhardts nichtje de regie in eigen handen. ‘Ze bleef uitleg geven, stukken aanleveren en verbindingen leggen tussen afdelingen. En pas toen verschillende perspectieven samenkwamen, ontstond er ruimte voor een bredere afweging. In dit geval leidde dat, gelukkig, tot de toewijzing van een huis.’

Victor Everhardt plaatst meteen een belangrijke kanttekening: ‘Natuurlijk is niet iedereen als mijn nichtje. Niet iedere inwoner heeft de kracht om zelf regisseur te zijn. Veel mensen hebben niet die veerkracht, het vermogen en het netwerk om professionals met elkaar te verbinden – er samen uit te komen. Deze mensen moeten kunnen rekenen op de professionals, op ons. Het is dan aan ons om samen met de inwoner die regierol op te pakken. Wij moeten die verbindingen leggen – en luisteren naar het héle verhaal.’

Een kist vol gereedschap

Problemen ontstaan wanneer we met een eenzijdige blik de problemen van inwoners aanvliegen. Victor Everhardt wijst naar de volle gereedschapskist op het podium. ‘We doen keihard ons best om mensen te helpen. Maar iedereen doet dat vanuit zijn eigen domein, vanuit zijn eigen perspectief. Met een eigen kist vol gereedschap: regelingen, instrumenten, aannames over de persoon die tegenover je zit. Iedere professional heeft zijn eigen volle kist.‘

‘Als wij niet investeren in de relatie met onze inwoners – de mens zelf – dan missen we de boot. We moeten nu écht gaan luisteren. Die volle gereedschapskist vol regelingen, instrumenten en aannames even aan de kant schuiven.’

Maar wat dan wel? Victor Everhardt: ‘Een lege kist pakken! En die lege kist vullen met gereedschap dat nodig is om de inwoner echt te horen, een goed oordeel te vormen en daarnaar te handelen. Dát is bouwen aan een relatie. Dát is bouwen aan vertrouwen. Dát geeft ruimte.’ Als voorbeeld noemt hij spoor 3 van de Participatiewet in Balans, waarin werken vanuit een vertrouwen centraal staat.

Team effort

Het vullen van de lege gereedschapskist is een team effort, een organisatieopgave. Dat kán een professional niet alleen. ‘De consulent, de schuldhulpverlener en de jeugdwerker moeten meedoen. En natuurlijk de leidinggevende en de politiek bestuurder.’

Maar dan ben je er nog niet, aldus de Divosa-voorzitter. ‘Want de verantwoordelijken voor de organisatorische randvoorwaarden moeten vanaf dag één ook meedoen. Ik doel op de collega’s van de afdelingen HR, Financiën en Juridische Zaken. Zitten zij niet in dezelfde film, dan heb ik één advies: begin er niet aan! Dan krijgen we namelijk weer die oude film te zien, van ‘de pilot’, ‘het experiment’: mooie veranderingen die aan het einde van de rit door de jurist of financiële afdeling worden afgekeurd.’

Vallen en opstaan

Kortom, we moeten samen veranderen, dat samen organiseren en er samen voor gaan staan. Dat is een proces van vallen en opstaan. En daar kan iedereen van leren: van de goede verhalen en de mislukkingen. Victor Everhardt: ‘En dat is precies wat we doen bij Divosa; op ons kantoor in Utrecht, bij onze leden in de regio en vandaag en morgen hier in Groningen.’

Voordat hij het podium afstapt, geeft hij  de aanwezigen nog een opdracht mee: ‘Ga dit weekend thuis op zoek naar een gereedschapskist. Gooi dat ding leeg, neem hem maandagochtend mee naar kantoor en zet hem vol kracht op de vergadertafel. Daag je collega’s uit, allemaal, en vul samen die kist. Met gereedschap om écht te luisteren naar de inwoner.’

Victor Everhardt laat een korte pauze vallen en sluit af: ‘De inwoner voelt zich alleen gehoord en gezien als hij weet dat hij de professional kan vertrouwen op zijn juiste oordeel. Daar bouwen we aan. En Divosa bouwt mee.’

Midden in het verhaal van dagvoorzitter Karim Amghar wordt er plotseling aangebeld. Hij krijgt de centrale vraag waarmee De Verbindingskamer al jaren deuren opent: ‘Hoe gaat het met je?’ Het is een aanpak die acht jaar geleden begon op verzoek van de gemeente Rotterdam. Marianne Lock dacht destijds mee over de aanpak van eenzaamheid in een specifieke wijk. De deuren waren er dicht en de gordijnen strak gesloten. 'Mensen kunnen niks en willen niks,' kreeg Marianne destijds te horen van de wijkmanager. Zij geloofde dat niet en besloot zelf de wijk in te gaan.

'Ik had niks behalve mijzelf, dus ik ben de straat opgegaan,' vertelt Marianne Lock over die eerste periode, waarin ze een aanpak voor eenzaamheid wilde bedenken. 'Het regende hard en ik dacht dat ik vast geen mensen tegen zou komen. Maar het tegendeel was waar: mensen bleven staan en bleven maar praten. Sommigen woonden er al dertig jaar en kenden hun buren nauwelijks.' 

De gesprekken op straat vormden de basis voor de aanpak van De Verbindingskamer. Inmiddels helpt de organisatie gemeenten en woningcorporaties om buurtgenoten en hulpverlening met elkaar te verbinden. 

Een bloem als ingang naar contact 

De methode van De Verbindingskamer is even simpel als doeltreffend. Marianne Lock en haar collega's bellen aan bij mensen die het totaal niet verwachten en delen dan een bloem uit. 'Bloemen werken ontzettend ontwapenend,' weet Marianne Lcok uit ervaring. Ze herinneren zich een man die de deur verbaasd opende nog goed. 'Een bloemetje, waarvoor?' vroeg hij argwanend, maar na een kort gesprek deed hij de deur dicht en hoorden de hulpverleners hem zachtjes door de gang zingen: 'Een bloemetje, een bloemetje, een bloemetje voor mij...'

Aan elke bloem hangt een kaartje met het telefoonnummer van Marianne Lock. Inmiddels hebben zeker tienduizend mensen haar nummer op deze manier gekregen. 'Er is nog nooit misbruik van gemaakt,' vertelt ze trots. 'En als er gebeld wordt, dan is het meestal op zondagavond en is de nood hoog, bijvoorbeeld vanwege een dreigende woningontruiming. Mensen bellen juist buiten kantoortijden, want dat zijn de momenten waarop het gebeurt.'

Verhalen achter de voordeur 

De Verbindingskamer verleent zelf geen hulp, maar is vooral de cruciale schakel naar de juiste hulpverlening. ‘In welke gemeente ik ook kom, er is altijd hulp beschikbaar,' stelt Marianne Lock nuchter vast. 'Alleen bereikt die hulp momenteel de mensen die het het hardst nodig hebben vaak niet.'

Het verhaal achter de voordeur blijkt in de praktijk bovendien vaak heel anders dan gedacht. Een bewoner die veel gedoe had met de woningbouwcorporatie, bleek bijvoorbeeld simpelweg niet te kunnen lezen of schrijven.

Een ander treffend voorbeeld is het verhaal van een vervuilde woning met een penetrante lucht van een stinkende kattenbak. Er werd nooit opengedaan, maar het lukte uiteindelijk toch om een gesprekje te voeren met een dichte deur. Wat bleek? Er woonde een man met het syndroom van Down die iedere ochtend keurig naar zijn werk bij het werkontwikkelbedrijf ging. Van zijn salaris kocht hij elke week schone kleding, uit angst dat hij onder de brug zou moeten slapen.

Vertrouwen winnen door te doen wat je zegt 

Daarnaast is de Verbindingskamer iedere week op exact dezelfde tijd in een wijk aanwezig om vertrouwen op te bouwen. Aanvankelijk geloofden mensen niet dat ze dat echt gingen doen. Marianne benadrukt dat het voor vertrouwen cruciaal is dat je daadwerkelijk doet wat je zegt. Ze stelt daarom ook harde eisen aan haar opdrachtgevers: 'We vragen aan hen of ze de zaken die wij signaleren ook direct kunnen opvolgen. Want op het moment dat je gaat aanbellen, moet je het ook opvolgen, anders ben je het opgebouwde vertrouwen meteen weer kwijt.'

Het gesprek aan de deur gaat lang niet altijd over hulp- of ondersteuningsvragen. ‘We vragen iedere bewoner: zou je je buren beter willen leren kennen? Tachtig procent zegt ja,’ vertelt Marianne Lock. Toch bestaan er vaak hardnekkige stigma’s en imagoproblemen. ‘Misschien is mijn buurman wel crimineel of heeft mijn buurvrouw een psychose,’ denken mensen soms, terwijl het maar om een kleine groep gaat. Zodra bewoners elkaar echt ontmoeten, ontdekken ze vaak dat ze juist fijne buren hebben.

Van dreigmail naar een toffe vent

Iedereen heeft de behoefte om van betekenis te zijn voor een ander, denkt Marianne Lock. Een professioneel netwerk is vaak beperkt, de buren zijn het meest dichtbij. Om buurtbewoners samen te brengen, organiseert De Verbindingskamer bijeenkomsten op basis van inhoudelijke thema's die leven, zoals veiligheid, lekkages, schimmel of afval. Alle professionals die de volgende dag voor oplossingen kunnen zorgen, zijn hierbij aanwezig.

Tijdens een van die avonden kwamen een Rotterdamse ambtenaar en een buurtbewoner elkaar tegen, terwijl die bewoner kort daarvoor nog een heftige dreigmail naar de ambtenaar had gestuurd. De avond begon en de ambtenaar vertelde over wat hij allemaal doet voor de wijk. Marianne Lock: ‘Je zag de bewoners zichtbaar kijken van: jeetje, dat wisten we eigenlijk helemaal niet. Na afloop zei de man van de dreigmail: 'Ik dacht dat je een eikel was, maar je bent eigenlijk een hele toffe vent.' 

De Verbindingskamer neemt geïnteresseerde professionals ook regelmatig mee langs de voordeuren, wat best spannend kan zijn. 'Veel mensen denken dat we langs de moeilijke wijken gaan, maar eigenlijk zijn dat juist de makkelijkste,' besluit Marianne Lock. 'Ik denk dat we contactarmoede hebben in de samenleving, terwijl er zoveel potentie zit in mensen. Als we meer contact maken, gaat de wereld er veel mooier uitzien.'

Divosa

Aidadreef 8 | 3561 GE Utrecht
Postbus 9563 | 3506 GN Utrecht
030 233 23 37
info@divosa.nl
www.divosa.nl

Tekstredactie

Stefanie Peters
Kim Chaigneau
Margit Timmen

Fotografie

Bas Losekoot

Video

Jasper van Huissteden
Rob Vermaas
Lois Nieuwenhoven

Website 

Remco van Brink
Clarissa Schouten
Yoni Kleiboer

Social media

Remco van Brink
Clarissa Schouten
Yoni Kleiboer

Versie

juni 2026