Worstelen met transparantie
De pleuris breekt uit op de tribune, wanneer het doelpunt van Tevez op grote schermen wordt herhaald. Alle Mexicanen zien dat de Argentijn buitenspel stond. Pech voor hen. Het doelpunt was al toegekend. Na afloop geeft voetbalbond FIFA een onthullende reactie: ‘Dit mag niet meer gebeuren. Je moet een omstreden doelpunt niet herhalen.’ Huh?
Angela Merkel en David Cameron kijken tijdens de wereldtop samen naar Duitsland-Engeland. Ze zien hoe Frank Lampard een prachtig doelpunt voor Engeland maakt. Zij wel. Maar de scheidsrechters zien niks. De Britse kranten zijn ziedend. Ze eisen electronisch ondersteunde arbitrage. FIFA-baas Sepp Blatter wil er niks van weten: voetbal moet ‘menselijk’ blijven, vindt hij.
En dat ziet de krasse 74-jarige Zwitser fout. Hij vergist zich in de eisen van de tijd. Miljoenen televisiekijkers zijn gewend aan herhalingen uit vijf cameraposities. Ze zien dus beter dan de scheidsrechter. ‘Menselijk’ is geen excuus: de arbitrage schiet tekort.
De FIFA is niet de enige die worstelt met transparantie. Wij ook. Evenmin als voetbalscheidsrechters kunnen sociale diensten zich anno 2010 permitteren dat ze te weinig zien. Elke dag worden we uitgedaagd om ons te verantwoorden. Door politici. Door belangengroepen. Door media. Iedereen wil weten wat we presteren. Wie helpen we en tegen welke kosten? Het kost ons te veel moeite om goede antwoorden te geven op terechte vragen. En net als de FIFA moeten we daar wat aan doen. Omdat onze geloofwaardigheid minstens zo belangrijk is als die van de voetbalbond. We blijven menselijk. En we worden transparant!
Helemaal eens om electronische hulpmiddelen in te zetten bij voetbalwedstrijden. Ook om beter inzicht te krijgen in de effectiviteit van reïntegratie trouwens. Maar de vergelijking tussen voetbal en reïntegratie gaat mank. Probleem is alleen dat we daar kijken naar een tak van sport waarvan de spelregels telkens veranderen en bovendien tegenstrijdig zijn. De ene keer moeten gemeenten vooral zorg hebben voor mensen een grote afstand tot de arbeidsmarkt, dan weer gaat het er om zo effectief mogelijk met het geld om te gaan. Niemand die precies kan vertellen wanneer dat het geval is. We zijn het er ook niet over eens. Ook helpt het niet dat er meerdere scheidsrechters op het veld rondlopen: de Tweede Kamer, de minister zelf, en de gemeenteraad. Aanvankelijk had de wetgever het slim bedacht. We geven gemeenten een budget voor uitkeringen en een budget voor reïntegratie. Als ze goed hun best doen op de reïntegratietaak, dan houden ze geld over op het uitkeringenbudget. Als ze de reïntegratiemiddelen niet effectief inzetten, dan stromen mensen niet uit naar werk en kost dat de gemeeten geld uit andere potjes. de gemeenteraad ziet toe. Een zelfsturend systeem. Bij het WK-voetbal zien we dat nog niet gebeuren: doelman Neuer die gewoon sportief erkent dat de bal van Lampard achter de doellijn was.
Job den Heeten 26 juli 2010 | 13:05 uur