Toch bewegen

Nee, ik denk niet dat hij het echt heeft gezegd. Galileo Galilei wist zeker dat de aarde om de zon bewoog. De gevestigde autoriteiten hadden weinig te winnen hadden bij zoveel beweging, dus moest de geleerde zijn denkbeelden herroepen. Historici betwijfelen of Galilei het durfde, oog in oog met de inquisitie. Maar hij zou zachtjes gesist hebben: ‘En toch beweegt ze.’

Sinds de aarde niet meer vast staat, beweegt echt alles. Dat is ongemakkelijk bij al die dingen waar je eigenlijk op rekende. Of het nou gaat over de euro, de grootste vakbond, de banken, de snelheid van het licht als maximum, de staatsleningen, of waardevaste pensioenen: wat in graniet gehouwen leek, blijkt ineens zo wankel als een Heerlens winkelcentrum.

We dachten dat we in de sociale zekerheid wel wat beweging gewend waren. Het probleem is al decennia niet dat er niks beweegt. Integendeel: de wereld van werk en inkomen is er bij uitstek een waar elk volgend kabinet zijn stempel op drukt. In tijden van bezuinigingen, zo weten we inmiddels, weet Den Haag onze sector ook goed te vinden. En met enorme gevolgen.

Niets lijkt zeker. Terwijl we met vriendelijke briefkaartenactie voeren tegen de combinatie van enorme uitdagingen met veel te weinig middelen, broedt het kabinet al weer op nieuwe maatregelen om nieuwe tegenvallers op te vangen.

Wat nu? Bij de pakken neerzitten is geen optie. Het enige wat er op zit is er het beste van maken. Met goede ideeën voor Den Haag en voor onszelf. Voor onze klanten, die geen alternatief hebben voor onze betrokkenheid.

We gaan dus toch bewegen. We moeten wel.