Te weinig Marokkanen

De school is weer begonnen. De voetbalcompetitie ook. Op zaterdagmorgen, tussen de buien door, heeft mijn jongste zoon zijn eerste ‘echte’ wedstrijd. Hij voetbalt bij de ‘Zwaluwen’, in de Utrechtse 'probleemwijk' Kanaleneiland. De regen deert de ‘efjes’ niet. Gretig verdringen de jongetjes zich op de bal. Ze worden aangemoedigd door voetbalouders van verschillende herkomst. Met alle accenten die Utrecht rijk is. Op het kunstgras speelt Kevin eendrachtig met Ibrahim en Wouter. Maar de tegenstanders hebben een geheim wapen: ze kunnen al overspelen. Voor de thuisploeg is dat nog te hoog gegrepen.

De wedstrijd speelt zich helemaal af op onze helft. De Zwaluwen verliezen met dertien-nul. Als ik op de terugweg aan mijn kletsnatte zoon vraag wat er mis ging, antwoordt hij: ‘we hadden te weinig Marokkanen’.

Te weinig Marokkanen! Dat kan dus ook. Misschien een aardige gedachte voor Geert Wilders. Zouden we nog steeds zo tobberig doen over de integratie van Marokkanen, als mijn zoon volwassen is? Of is het dan net zo logisch dat je samenwerkt en elkaar de bal toespeelt als op het kunstgras op Kanaleneiland? In mijn jeugd waren er grote problemen met Molukkers en Surinamers. Daar hoor je weinig meer over.

Wilders woonde ooit op Kanaleneiland. Hij ontwikkelde er wilde ideeën. Misschien moet hij toch nog eens terugkomen. Kan hij helpen aanmoedigen, zij aan zij met de moeder van Ibrahim. Of nee: een uitwedstrijd is beter. Wilders rijdt rond in twee gepantserde BMW’s: één vol en één leeg. Da’s handig. Er passen wel vijf efjes op de achterbank!