Mannetjes

Mijn vrouw noemt ze 'Paas-oplossingen'. En ik weet niet of dat een uiting van pure bewondering is. Overal waar ik wat langer woon, ontstaan constructies van pur-schuim, paperclips en onduidelijke dingen uit de doe-het-zelfwinkel, ingezet voor doelen waarvoor ze nooit zijn bedoeld.

Inmiddels ken ik de beperkingen van mijn huisvlijt. We bellen sneller een vakman. De 'mannetjes' uit de Interpolis-reclame: handige jongens in een bestelbusje. Wat hun ogen zien, maken hun handen. Hún handen wel, ja.

Onze afhankelijkheid van 'mannetjes' bij computerproblemen is inmiddels compleet. Mijn inbreng beperkt zich tot bewonderend kijken, koffie schenken en geïmponeerd luisteren naar het afkeurende gemompel van de vakman: 'Het wordt niet goedkoop meneer'. Ik troost me met de gedachte dat ik niet de enige ben. Ik ken stoere mensen met zware banen, die bij computerproblemen thuis alle zelfredzaamheid kwijt zijn.

Op ons werk is dat gelukkig anders: daar zijn de mannetjes gewoon in dienst. En desnoods huren we aanvullende experts. Informatietechnologie is immers een strategische succesfactor in een wereld waarin we snel, goedkoop en betrouwbaar moeten werken.

Toch zou je de eindverantwoordelijke ambtenaren niet de kost willen geven, die de computerwinkel mentaal hebben uitbesteed aan hun 'mannetjes'. Vuistregel voor eindverantwoordelijken: 'Automatisering kost twee keer zoveel tijd en geld als je verwacht en voldoet maar half '.

Maar hoe komt dat eigenlijk? Hoeveel onbruikbare applicaties zouden we hebben als we eerst zelf beter zouden nadenken waar we heen willen? En aan de mannetjes de goede vragen zouden stellen? Strategische kwesties verdienen aandacht van het strategische niveau.