Ik ook van jou

Het is de hoop van elke jongen die denkt: ‘bij de volgende lantaarnpaal zoen ik haar’. Het wordt gezegd door mensen die hun leven met elkaar delen. Het wordt gezwegen in een arm om je heen, of een hand door je haar. En als iemand het in de trein in haar mobieltje fluistert, hebben alle medereizigers de boodschap begrepen.

Er zijn veel teksten waar ‘ik ook van jou’ een reactie op kan zijn. Maar er is er maar één goed. En iedereen weet dat. ‘Ik ook van jou’ bevestigt de wederkerigheid. Je weet dat je er niet alleen voor staat. Dat iemand er voor je is. Maar de liefde moet van twee kanten komen: óók van jou.

De liefde is voor het openbaar bestuur een uitwedstrijd. Bij ons gaat het over budgetten en bevoegdheden. Over interventies en competenties. Betrokkenheid mag best. Maar ‘ik ook van jou’, dat doe je thuis maar.

Toch is ‘ik ook van jou’ een prima motto voor de overheid. En al helemaal voor een overheid die onder aanhoudende bezuinigingen zichzelf opnieuw moet uitvinden. We hebben het er knetterdruk mee. We tuigen de samenwerking op met buurgemeenten. Met werkgevers, zorginstellingen en sw-bedrijven. Maar voor wie zijn we echt van betekenis? Wie ook van ons?

Het dooit. En het is Valentijnsdag. Geen geschiktere dag dan vandaag om ons voorjaarscongres aan te kondigen. 14 en 15 juni in Almere. Een stad waar uitersten elkaar hebben gevonden. Ik ook van jou? Het kán in Almere!

Het gaat niet om de grote decentralisaties. Maar om de mensen voor wie ze mogelijkheden moeten scheppen. Niet om de grens tussen welzijn en sociale zaken, tussen front- en backoffice of tussen regio’s. Het gaat erom dat een werkgever en een werkzoekende als het even kan dat zinnetje uitspreken. Misschien tegen ons, maar vooral tegen elkaar.