Hoe krijgen we Koning Klant echt vorstelijk?
De overheid heeft natuurlijk geen klanten. Het is een metafoor uit de tijd dat de overheid meer bedrijfsmatig moest werken. Toch wordt ook in Divosa-kringen al jarenlang in volle ernst gesproken over de ‘klant’. Fascinerend is dat we met dat woord nu iets heel anders bedoelen dan twee jaar geleden. Onze nieuwe klant is 'de werkgever'.
De wending is begrijpelijk. Of het nu recessie is of niet, wij zijn afhankelijk van de wil van werkgevers om werk te geven. En ik lig wakker van de vraag of die wil er is. Als straks de Wet werken naar vermogen wordt ingevoerd, valt het bezwaar weg dat iemand zijn loon niet kan terugverdienen. Daar is loondispensatie voor. Dat maakt iemand die weinig kan verdienen toch rendabel. Bovendien scheelt het voor alle werkgevers samen enorm in de kosten. Want via belastingen, premies en salarissen betalen werkgevers een slordige negen miljard voor de inkomsten van bijstandsgerechtigden, Wajongers en SW’ers. In goed werkgeverschap zit dus een enorme lastenverlichting verborgen!
Maar de vraag is, of werkgevers die willen pakken. VNO NCW eet met lange tanden. De politiek is blij met een werktop waarop 5000 banen worden aangekondigd. Mooi natuurlijk. Maar kan het niet een beetje ambitieuzer? Wat is er – naast loondispensatie, no-riskpolissen en een aandoenlijke klantgerichtheid van gemeenteambtenaren – nog nodig om werkgevers hun eigen voordeel te laten veroorzaken door honderdduizenden mensen aan werk te helpen? Wat kunnen we verzinnen om Koning Klant echt vorstelijk te krijgen? Quota misschien?
Vindt u niet dat het beter zou zijn indien Divosa zich zou richten als neutrale partij? Om te kijken hoe zij, als organisatie, het beste er kan zijn voor zowel werknemer en werkgever. Daar landelijk te kijken naar knelpunten en best cases scenario's?
De rechten van werknemers worden zo behoorlijk uitgehold. Maakt het zo niet erg makkelijk dat werkgevers een 'rupsje nooit genoeg' houding krijgen?
Divosa is daar om de zweep te hanteren? Een uitholling van de organisatie, en triest dat Divosa zo ver is afgezakt.
Wat er nodig is, onder andere, dat er met alle drie partijen gekeken wordt naar een sociale en gezonde samenwerking. Dat werkgevers kunnen ondernemen, dat werknemers kunnen werken, en dat er een sociaal vangnet is voor als het tegen zit. Dat er gekeken word naar de lange termijn, en niet alleen naar de winstcijfers. Dat een bedrijf weer staat voor haar mensen en haar mensen voor het bedrijf. Dat de overheid reguleert en beschermt waar nodig.
Daarnaast is het belangrijk om te kijken naar welke producten Nederland in de toekomst kan produceren. Daar opleidingen op afstemmen. En nee, dat hoeft niet gelijk met een pot geld. Gewoon samen werken. De mouwen opstropen.
Zorgen dat banen in Nederland blijven, en niet dat we uitgespeeld worden tegen lage lonen landen, om zo de winstmarges van graaiende managers te vergroten ten koste van het arbeidsethos.
Anoniem 8 maart 2012 | 22:27 uur
Het draait inderdaad allemaal om de wil van de werkgever. Ook met de aangescherpte instrumenten van de Wwnv ziet het er niet naar uit dat de vele gemeentelijke inspanningen tot meer zullen leiden dan marginale resultaten, wel tot veel nieuwe bureaucratie zoals loonwaardestempels. De Wwnv is vooral wensdenken vanuit neoliberaal gedachtengoed. Rotterdam en andere gemeenten zoeken het nu in lokaal social return. Het is de vraag of ook deze move tot meer dan marginale resultaten op lokaal niveau leidt en werkgevers niet afschrikt. Een stap verder: landelijk social return, quota, lijkt onmisbaar om de op zich positieve ontwikkeling van het denken over participatie en sociaal vangnet werkelijk te laten landen en uiteindelijk de sociale zekerheid betaalbaar te houden. Van dit kabinet is dat uiteraard niet te verwachten. Niet verkeerd als Divosa de discussie alvast aanzwengeld.
Michel van Berkum 12 maart 2012 | 12:43 uur