Het vermogen van Dorien

Vlak voordat het congres begint, ontmoet ik haar voor het eerst. Maar ik ken haar gezicht en haar manier van praten al. Ze is de hoofdpersoon van het korte filmpje dat mijn toespraak inleidt. Jarenlang was ze verslaafd. En toen ze zelf in therapie was, organiseerde ze met veel moeite een concert voor verslaafden in Kenia. “Als je verslaafd bent, denk je vaak alleen aan jezelf”, legt Dorien uit. “Ik wilde graag van betekenis zijn voor anderen.”

Dorien laat ons zien wat maximaal vermogen betekent: iets doen waarvan je denkt dat je het niet kunt. Waarvan iedereen denkt dat je het niet kunt.
De avond voor het congres had ik het filmpje gezien, samen met mijn dochter van zes. Er viel haar iets op aan die mevrouw: “Ze kijkt verbaasd”. Ik weet niet of ze nog steeds verbaasd is. Maar ze verbaast ons. En ze inspireert mij.

Tijdens het congres laten we elkaar zien hoe het kan. Roger van Boxtel laat zien hoe we de banden met zorgverzekeraars kunnen benutten. Herman Wijffels vindt dat onze sector kan helpen om mensen weer tot hun recht te laten komen. En Staatssecretaris de Krom legt uit wat hem bezielt. Niet iedereen is enthousiast. Maar hij maakt in zijn verhaal en in de discussie glashelder dat hij maximale prestaties wil van sociale diensten om mensen te laten werken naar vermogen.

Dat was al niet makkelijk. En het wordt waarschijnlijk nog veel moeilijker. Het wordt steeds onzekerder of de euro het houdt. De economie zakt opnieuw in. De werkloosheid loopt deze keer gemeen hard op. En bezuinigingen doen pijn. Sommige congresgangers blijven optimistisch. Andere hebben het gevoel dat ze een onmogelijke klus moeten doen.

Maximaal vermogen… Dat gaat niet over auto’s. Dat gaat niet over banken. Het gaat zelfs niet over de vermogenstoets in de bijstand. Maximaal vermogen gaat over onszelf. Het is wat wij moeten leveren. Door gebruik te maken van wat mensen zelf kunnen. Door precies te weten wat het beste werkt. En bij wie. Door slim te schakelen met andere afdelingen en andere organisaties.

Ik trek me op aan Dorien. “Ik woog 40 kilo”, zegt ze. “En ik kon amper op mijn benen staan. Als je me toen had gezien, zou je niet zeggen dat ik over twee jaar een concert zou organiseren.” Maar ze deed het. Anderen hielpen. Maar ze deed het zelf. Ze leverde maximaal vermogen.